Sieć bezprzewodowa: sieć, w której połączenia między urządzeniami sieciowymi zrealizowano bez używania przewodów (kabli sieciowych, światłowodów etc.). Do ich tworzenia wykorzystuje się przede wszystkim fale radiowe i podczerwień.

Wi-Fi: grupa standardów budowy bezprzewodowych sieci komputerowych krótkiego i średniego zasięgu (do kilkuset metrów). Wykorzystywana zarówno do budowy sieci lokalnych, jak i rozległych, za pomocą tzw. hot spotów.

WiMAX (Worldwide Interoperability for Microwave Access) – technologia transmisji danych za pomocą fal radiowych, z uwagi na duży zasięg (w optymalnych warunkach do 50 kilometrów) wykorzystywana do budowy rozległych sieci bezprzewodowych.

Bluetooth: system bezprzewodowej łączności krótkiego zasięgu, obejmujący szereg urządzeń elektronicznych (telefony, słuchawki bezprzewodowe, klawiatury, komputery etc.).

Router to urządzenie, które określa miejsce przeznaczenia pakietu danych w ramach sieci.  Routerem może być komputer lub wyspecjalizowane urządzenie.

Protokoły komunikacyjne to zbiór metod postępowania, które są automatycznie wykonywane przez urządzenia komunikacyjne w celu nawiązania łączności i wymiany danych. Regulują proces od momentu nawiązania połączenia aż do analizy poprawności danych. Popularnymi protokołami są np. HTTP czy POP3.

Adres IP to unikalny numer urządzenia sieciowego. Jest podstawą przesyłania informacji w protokole IP. Adresy IP są wykorzystywane w Internecie oraz sieciach lokalnych.