Ochrzczony przez prasę „Wielkim Mózgiem” – wielkim, zajmował bowiem 64 metry kwadratowe i ważył ponad 27 ton, mózgiem – ponieważ potrafił wykonać do pięciu tysięcy działań na dziesięciocyfrowych liczbach w ciągu sekundy. Bezcenny, choć warty 6 milionów dzisiejszych dolarów. Destruktywny – to dzięki niemu opracowano broń termojądrową – i konstruktywny, bowiem pomógł matematykom w dopracowaniu teorii liczb losowych i opracowaniu metod prognozowania pogody.

ENIAC-a stworzyli ludzie i potrzeby. Po I wojnie światowej armia odczuwała brak tablic artyleryjskich, których opracowywanie nie nadążało za rozwojem artylerii. Początkowo zatrudniono matematyków i specjalistów, którzy korzystać mieli z istniejącego sprzętu, szybko okazało się jednak, że jest to zadanie niewykonalne. Przypadkiem o kłopotach z tym związanych dowiedzieli się twórcy  zaawansowanego klakulatora,  fizyk John W. Mauchly  oraz inżynier elektronik John Presper Eckert . W 1943 roku dołączył do nich – jako obserwator i koordynator z ramienia US Army matematyk Herman Heine Goldstine i oficjalnie rozpoczęto Projekt PX.  O konstruowanym urządzeniu szybko dowiedział się John von Neumann i, razem z zespołem z Los Alamos, tak mocno zaangażował się w projekt, że pierwsze obliczenia ENIAC-a poświęcone były bombie atomowej, a nie tablicom artyleryjskim.  Seria skomplikowanych testów (obejmowały ponad milion kart perforowanych) , a także dalsze przebudowy i udoskonalenia spowodowały, że Projekt PX został ukończony dopiero w 1946 roku.

Efekt był imponujący: czterdzieści dwie  czarne szafy z blachy stalowej – każda o wymiarach 300x 60x 30 centymetrów, ustawione w kształcie litery „U”. Szesnaście rodzajów lamp elektronowych, 18 800 sztuk;  6000 komutatorów, 1500 przekaźników, 50 000 oporników. Pół miliona ręcznie wykonanych lutowań. Maszyna ważyła 27 ton i pobierała 140 kW mocy. Do wentylacji zastosowano dwa silniki Chryslera o mocy 12 KM każdy; szafy wyposażono w ręcznie regulowane nawilżacze powietrza, zaś termostat wstrzymywał pracę komputera, jeśli temperatura wewnątrz którejkolwiek z jego części przekraczała 48 °C.  Trzy zapasowe, większe od innych szafy przesuwne na kółkach, dołączane w miarę potrzeb w odpowiednim miejscu do zestawu. Interakcję z maszyną umożliwiały trzy stoły funkcyjne – ruchome pulpity sterownicze do wprowadzania liczb bądź instrukcji do kalkulatora.

ENIAC-a uruchomiono po raz pierwszy w 1947 roku, a więc trzy lata po komputerach z serii Colossus i aż 6 lat po niemieckim Z3. Pracował w systemie dziesiętnym zarzuconym później na rzecz dwójkowego, był niewygodny w obsłudze, zacinał się i psuł średnio co pół godziny. Dysponował jednak olbrzymią jak na swoje lata mocą obliczeniową – i znakomitą prasą. Dlatego też do dziś w powszechnej świadomości to on, a nie konstrukcja niemiecka czy brytyjska, dzierży tytuł pierwszego komputera świata.