LTE czyli Long term evolution ma całkowicie zastąpić dotychczasowe UMTS. Jest to nowoczesny standard w telefonii komórkowej bezpośrednio następujący telefon trzeciej generacji (3 G). Podczas jego produkcji i projektowania, wzięto pod uwagę większą prędkość przesyłu danych (download do 150 Mbit/s, upload do 50 Mbit/s), zredukowanie kosztów transmisji, świadczenie nowych typów usług, elastyczność, prostszą architekturę, która będzie wykorzystywała otwarte interfejsy, a także mniejsze zużywanie energii przez telefon.

Specyfikacja LTE

• maksymalna możliwa prędkość łącza przy pobieraniu w warstwie radiowej 326,4 Mb/s, zastosowanie modulacji 64QAM
• rozwiązania 4×4 MIMO, szerokość kanału 20 MHz
• maksymalna szybkość wysyłania danych – 86,4 Mb/s przy zastosowaniu modulacji 64QAM i szerokości kanału 20 MHz
• przynajmniej 200 użytkowników w każdej komórce
• opóźnienie małych pakietów <5 ms
• optymalny promień komórki do 5 km
• praca w trybie FDD i TDD
• zachowanie wysokich parametrów dla użytkowników w ruchu do 120 km/h (funkcjonalnie do 350 km/h).

LTE jest lepsze zarówno od WCDMA (UMTS), HSPA HSDPA/HSUPA, jak i HSPA+ pod każdym względem:

• maksymalnej przepustowości pobierania danych
• maksymalnej przepustowości wysyłania danych
• opóźnienia
• metody wielodostępu

Na usługę tę mówi się, że jest to telefonia kolejnej, czwartej już generacji (3GPP). Dzięki temu internet mobilny może stać się jeszcze szybszy, a jego jakość znacznie lepsza. Warto zwrócić uwagę na to, że w tej technologii pobieranie pliku o wielkości 1GB trwa zaledwie półtora minuty. Wystarczy to porównać z technologią HSPA, żeby wiedzieć, że pliki przesyłają się około dziesięć razy szybciej.

To przełom. Dzięki LTE możliwe jest swobodne rozmawianie za pomocą VOiP, czyli wideorozmowy, a także oglądanie na żywo programów w technologii VOD, nawet w technologii HD.

Czy potrafisz wyobrazić sobie świat bez internetu? Świat, w którym listy otrzymywałbyś po tygodniu, wiadomości czerpałbyś z gazet, a z przyjaciółmi rozmawiałbyś tylko bezpośrednio lub telefonicznie? Świat bez rezerwacji biletów, bez interaktywnych map, bez dostępnych na zawołanie odpowiedzi na najbardziej wymyślne pytania?

Tak właśnie wyglądał świat w 1957. Kiedy Związek Radziecki wystrzelił pierwszego sztucznego satelitę Ziemi, w dowództwie armii USA zapanowała panika. Nagle realnym stało się zniszczenie central łączności – odpowiednika ośrodkowego układu nerwowego armii – i nie dysponowano żadną realną możliwością przeciwdziałania chaosowi, jaki musiałby po takim ataku nastąpić.

Aby znaleźć rozwiązanie w ramach Departamentu Obrony USA powołano do życia ARPA – Advanced Research Projects Agency. Miała ona opracować nowe technologie informacyjne oraz zaadaptować je dla celów militarnych. Od początku nawiązała współpracę z amerykańskimi uczelniami wyższymi i prywatnymi korporacjami. Pięć lat później, w 1962 r. Paul Baran z Rand Corporation stworzył wraz z przyjaciółmi koncepcję sieci opartej na wymianie pakietów informacji -przesyłania podzielonej na części wiadomości  między nadawcą i odbiorcą. Tzw. packet switching pozwalał na wymianę informacji między różnymi maszynami przy użyciu tego samego połączenia,ponieważ każdy z pakietów zawierał – na wzór listów i paczek pocztowych – m.in. adres docelowy, zapobiegając ewentualnemu zagubieniu. Idea „sieci rozproszonej„, pozbawionej wrażliwych na zniszczenie central i umożliwiającej komunikację nawet w wypadku zniszczenia sporej części była tym, czego potrzebowano.

Siecią połączono amerykańskie uczelnie – uniwersytety w Utah, Santa Barbara, Los Angeles oraz Instytut Stanforda. Wkrótce sieć, nazwana ARPANET,  rozrosła się, łącząc większe ośrodki akademickie w kraju. Eksperymentowano z różnymi metodami przesyłu i adresowania danych, ostatecznie przyjęto system TCP/IP i DNS.

W latach 80, ze względu na coraz większy zasięg i ułatwienie dostępu do sieci, do użycia weszła nazwa Internet. Wojsko zaprzestało prac nad projektem, który przejęły w całości instytuty naukowe i uczelnie. Rozwój sieci umożliwiło cofnięcie zakazu wykorzystania jej do celów komercyjnych (1991) oraz stworzenie przez naukowców z CERN-u koncepcji sieci dokumentów hipertekstowych – World Wide Web. W grudniu 1990 powstała pierwsza strona internetowa, a w 1992 – pierwsza graficzna przeglądarka internetowa Mosaic. Szyfrowanie pakietów danych zapewniło poufność informacji i stanowiło  dodatkowy impuls stymulujący rozwój sieci.  Poczta elektroniczna i komunikatory internetowe (pierwszy nowoczesny – ICQ [1996]) , wyszukiwarki internetowe (AltaVista 1995), sklepy internetowe i wielkie portale w krótkim czasie odmieniły świat.

Dzisiaj, 20 lat po powstaniu pierwszej strony istnieje ponad 155 milionów stron internetowych, z których korzysta prawie 30% ludzkości. Ilość danych w internecie ocenia się na ponad 5 milionów terabajtów (TB) – w przybliżeniu odpowiada to księdze o 524.288.000.000.000 stron.